Από το κακό στο χειρότερο

Του Γιώργου Λακόπουλου

Προσδεθείτε και μην καπνίζετε -μπαίνουμε σε περιοχή νέων πολιτικών αναταράξεων. Η κορύφωση της πολιτικής έντασης γύρω από τις τηλεοπτικές άδειες -μετά την απόφαση του ΣτΕ για το διαγωνισμό που προέκυψε από τον νόμο Παππά- δεν προοιωνίζεται τίποτε καλό για τη συνέχεια. Το αντίθετο: τώρα αρχίζεις το ματς. Η "υπόθεση Πολύδωρα" είναι ακόμη προπόνηση.

Από νομική άποψη την ανομία στην τηλεόραση διαδέχεται η αντισυνταγματικότητα και την αντισυνταγματικότητα θα διαδεχθεί το χάος. Αν το λεγόμενο "τηλεοπτικό τοπίο", ήταν αρρύθμιστο, όπως όλοι συμφωνούσαν ότι ήταν, αν η κυβερνητική παρέμβαση για να το νομιμοποιήσει το έκανε χειρότερο, πως ακριβώς είναι σήμερα; Και πως θα είναι στη συνέχεια;

Το πρόβλημα με την κατάσταση στην ελληνική τηλεόραση δεν διαφέρει από τα προβλήματα για όλα τα θέματα που μαστίζουν τη χώρα, εδώ και δεκαετίες: από τα αυθαίρετα κτίσματα μέχρι τα κλειστά επαγγέλματα και από τη διαχείριση των απορριμμάτων μέχρι την τροχαία κυκλοφορία.

Οι πρώτοι που δεν θέλουν νομιμότητα είναι οι εμπλεκόμενοι: πολίτες, χρήστες, επιχειρηματίες, διαμεσολαβητές κλπ. Η αναρχία, οι εκκρεμότητες, η ασάφεια, η ανομία, η απουσία ελέγχου, βολεύει όσους δεν θεωρούν αναγκαίο -ή... δίκαιο!- να επωμίζονται υποχρεώσεις που συνιστούν προϋπόθεση για να συγκροτηθεί και να λειτουργήσει το κράτος - αλλά και η κοινωνία...

Οι δεύτεροι που δεν τα πάνε καλά με τη νομιμότητα είναι η πολιτική τάξη και όσοι σχετίζονται μαζί της θεσμικά, ή... κάτω από το τραπέζι. Για να μείνουμε στο παράδειγμα της τηλεόρασης το πρόβλημα υπάρχει σήμερα γιατί το δημιούργησαν οι πολιτικοί. Ή μάλλον γιατί ενώ ήταν οι μονοί αρμόδιοι να το λύσουν από την πρώτη στιγμή, δεν το έκαναν.

Δεν τον έκαναν ούτε τη... δεύτερη στιγμή και δεν θα το κάνουν στον αιώνα τον άπαντα. Γιατί εντάσσουν στη λύση την παράμετρο του δικού τους συμφέροντος και αυτό οδηγεί είτε σε αδιέξοδες συγκρούσεις, είτε σε συμβιβασμούς ακινησίας.

Μπορεί άνετα να στοιχηματίσει κανείς ότι και η σημερινή κυβέρνηση επειδή παρά την ορθή επιλογή της αδειοδότησης τα έκανε όλα λάθος στη συνέχεια, θα το παραδώσει άλυτο στην επομένη.

Πόσο μυαλό χρειάζεται για να κατανοήσει ένας υπουργός ότι το πρώτο που διασφαλίζει εισηγούμενος έναν νόμο είναι η συνταγματικότητα των διατάξεών του; Αν θεωρεί ότι δεν θα τεθεί τέτοιο θέμα τότε γιατί υπάρχει το Συμβούλιο της Επικρατείας και τα δικαστήρια γενικότερα; Πάντα τίθενται τέτοια θέματα στα συστήματα δικαίου.

Έτσι πάμε στην αιχμή της επικαιρότητας. Το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο διασκέφθηκε όπως ορίζει ο νόμος και πήρε μια απόφαση για διατάξεις συγκεκριμένου νόμου. Δεν υπάρχει τρόπος να κρίνουμε αν αυτή η απόφαση είναι "σωστή" ή όχι, από συνταγματική άποψη. Γιατί ο μονός αρμόδιος να το κρίνει είναι αυτό ακριβώς το δικαστήριο. Αρά το ΣτΕ αποφάνθηκε και τα σκυλιά δεμένα.

Κανονικά το θέμα θα έπρεπε να λήξει εδώ. Αλλά δεν θα λήξει. Αντίθετα θα επιδεινωθεί. Οι πολιτικοί δεν θέλουν να αντιληφθούν ότι όπως όλα τα πολιτικά προβλήματα έτσι και το πρόβλημα της τηλεόρασης, λύνεται από την πολιτική, όχι από τη Δικαιοσύνη. Ακριβώς γιατί όπως θα έλεγε ο Βρετανός συγγραφέας Γουόρεν Ελις: "Τα τηλεοπτικά προγράμματα δεν παράγονται μέσα στη συσκευή της τηλεόρασης".

Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.

loading...