Ο τραγέλαφος του κουρέματος

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΜΒΟΥΚΑΣ

Τις τελευταίες μέρες, ο διάλογος και οι απόψεις του κάθε λογής πολιτικάντη βουλευτή σχετικά με το κούρεμα του δημοσίου χρέους της Ελλάδας, τείνει να προσλάβει κωμικοτραγικές και τραγελαφικές διαστάσεις. Λες και αν κουρευτεί το χρέος θα σωθούμε, θα γλυτώσουμε από τις απάνθρωπες μνημονιακές πολιτικές και σαν τα παραμύθια “θα ζήσουμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα”. Αμ δε! Το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης τον Φεβρουάριο και τον Δεκέμβριο του 2012 κουρεύτηκε συνολικά 138 δις ευρώ (€). Έτσι λένε τα στοιχεία του Υπουργείου Οικονομικών και της Τράπεζας της Ελλάδας. Το χρέος από 368 δις € το Δεκέμβριο του 2011, θα έπρεπε τον Δεκέμβριο του 2012 να είχε συρρικνωθεί στα 230 δις € (368-138-230) ή 120,4% του ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν) της ελληνικής οικονομίας. Εφόσον το χρέος ψαλιδίστηκε 138 ολόκληρα δις €, γιατί δεν σωθήκαμε; Γιατί το χρέος μετά το 2012 δεν έγινε βιώσιμο και εξακολουθεί να αυξάνει με τρελούς ρυθμούς; Οι μπαρμπέρηδες βουλευτές και οι καρεκλοθήρες που πιπιλίζουν την καραμέλα του τρίτου κουρέματος, δεν θα πρέπει να λησμονούν ότι σήμερα υπάρχει και ένα “βραχυπρόθεσμο χρέος” άνω των 500 δις €, που δεν υπήρχε τον Δεκέμβριο του 2011 και του 2012.

Από το τέλος του 2008, ο υποφαινόμενος σε διεξοδικές αναλύσεις του στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, είχε ταχθεί κατά του κουρέματος του ελληνικού δημοσίου χρέους. Ευτυχώς που υπάρχουν τα γραπτά κείμενα και οι αναρτήσεις τηλεοπτικών μας αναλύσεων στο YouTube, για την πιστοποίηση του λόγου του αληθές. Οι οικονομικές πολιτικές “debt-rescheduling agreements” και “debt-restructuring agreements”, δηλαδή πολιτικές συμφωνιών “επαναδιαπραγμάτευσης” ή “αναδιάρθρωσης” του εξωτερικού δημοσίου χρέους μιας χώρας, αποτελούν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και δυσκολότερα προς διερεύνηση θέματα της διεθνούς βιβλιογραφίας. Για το συγκεκριμένο θέμα υπάρχει εκτενέστατη και πολύ ενδιαφέρουσα βιβλιογραφία, που ξεκινάει από τον 18ο αιώνα. Αξιοσημείωτο είναι ότι πριν την επώδυνη χρεοκοπία της Ελλάδας τον Δεκέμβριο του 1893, είχε γίνει προσπάθεια restructuring του εξωτερικού δημόσιου χρέους της Ελλάδας, βάσει της μεθόδου πολιτικής που οι ξένοι πιστωτές είχαν υιοθετήσει το 1891 στην περίπτωση της χρεοκοπημένης Αργεντινής. Ήταν η περίφημη πολιτική founding, την οποία έχουμε σχολιάσει σε παλαιότερο άρθρο από τη θέση αυτή και με την πρώτη ευκαιρία θα ξανασχολιάσουμε σε κάποιες από τις επόμενες επιφυλλίδες μας.

Η έννοια του κουρέματος του κρατικού χρέους μιας χώρας, δεν ταυτίζεται με τις αερολογίες και τις αρλούμπες που λένε οι Έλληνες πολιτικοί στις ραδιοτηλεοπτικές συζητήσεις και στα πρωινάδικα των καναλιών. Ο “τραγέλαφος του κουρέματος” αποτυπώνεται στο ακόλουθο γεγονός. Άκουγα τις προάλλες σε κάποια τηλεοπτική εκπομπή, νομίζω της Ανίτα Πάνια, ένα βουλευτή που έλεγε, ότι, από τα 325 θα πρέπει με πρωτοβουλία των Ομπάμα, Μέρκελ, Ολάντ, Λαγκάρντ και Σόιμπλε, οι ξένοι πιστωτές να μας κουρέψουν τουλάχιστον 200 δις €. Πετάγεται αμέσως ένας άλλος εθνοσωτήρας και λέει να μας κουρέψουν 300 δις. Πες τε μου, αυτές οι απόψεις ωφελούν ή ζημιώνουν τη χώρα; Είναι δυνατόν η πατρίδα μας, να βγει από το λάκκο των μνημονίων με τέτοιους σαχλαμάρες πολιτικούς; Με αλμπάνηδες πολιτικούς και κομματόσκυλα της εξουσίας, δεν επιλύονται τα ακανθώδη κοινωνικοοικονομικά προβλήματα της χώρας. Από τεχνοκρατικής άποψης, το θέμα του κουρέματος του εξωτερικού δημοσίου χρέους μιας χώρας, συνιστά πολύπλοκη διαδικασία με πολλά εμπλεκόμενα μέρη, που προϋποθέτει κυβερνητικά οικονομικά επιτελεία στελεχωμένα με επαγγελματίες επιστήμονες και όχι με «παιδάκια» των κομματικών σωλήνων. Η οποιαδήποτε πολιτική κουρέματος του δημοσίου χρέους μιας χώρας, συνεπάγεται τη δέσμευσή της με πολυετή “προγράμματα λιτότητας” (austerity programs), τα οποία έχουν σημαντικότατες αρνητικές επιδράσεις στα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις.

Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.

loading...