Κυβέρνηση παγιδευμένη στον εαυτό της

Του Γιώργου Λακόπουλου

Πρώτα τα καλά νέα για την κυβέρνηση. Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του ΔΝΤ οι προοπτικές της ελληνικής οικονομίας για το 2017 είναι –σχετικά– καλές, εν αντιθέσει με άλλες εκτιμήσεις.

Για την ακρίβεια το ελληνικό ΑΕΠ εφέτος θα ανεβεί κατά 0,1% –ήτοι θα εγκαταλείψει τα αρνητικά πρόσημα– και το 2017 να ανέλθει σε 2,7%, τερματίζοντας μια οκταετή περίοδο ύφεσης. Αντίστοιχα θετικές είναι και οι προβλέψεις για την προσεχή πενταετία.

Ανάκαμψη προβλέπει το ΔΝΤ και για άλλους δείκτες όπως είναι ο δείκτης τιμών, η ανεργία και το ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών. Όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι θα εφαρμόζεται κανονικά το "πρόγραμμα" –που δεν είναι διόλου φιλολαϊκό φυσικά.

Εκτός από την εκείθεν πλευρά του Ατλαντικού, καλά νέα ήλθαν και από το Στρασβούργο. Ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ο επίτροπος Πιέρ Μοσχοβισί είπε: "Στην Ελλάδα όλα δείχνουν ότι η οικονομία θα ανακάμψει το δεύτερο εξάμηνο του 2016, πορεία που θα συνεχιστεί και όλο το 2017. Θεωρούμε ότι ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 0,5% του ΑΕΠ για φέτος είναι εφικτός. Δεν υπάρχει άλλο κράτος μέλος της ΕΕ που έχει κάνει τόσες πολλές μεταρρυθμίσεις μαζί όπως έκανε η Ελλάδα".

Μπίνγκο; Καθόλου. Γιατί υπάρχουν και τα άσχημα νέα. Ο ίδιος ο Μοσχοβισί δεν δίστασε να μιλήσει για υπουργούς που καθυστερούν την εξασφάλιση των προϋποθέσεων που απαιτούνται για να ισχύσουν οι θετικές προβλέψεις του.

Δεν είπε ονόματα αλλά τα ξέρουν όλοι: Σπίρτζης, Σκουρλέτης, Δρίτσας Κατρούγκαλος, Κουρουπλής, Καμμένος στην πρώτη γραμμή, αλλά και Μπαλτάς και Φίλης, για να μείνουμε στη βασική ομάδα των τεθλιμμένων μελών του υπουργικού συμβουλίου που παραμένουν αντιμνημονιακοί μέσα στο Μνημόνιο. Ήτοι υπογράφουν για να γίνουν όσα δεν πιστεύουν ότι πρέπει να γίνουν.

Τραβάμε μια γραμμή και κάνουμε τη σούμα. Από τα προηγούμενα προκύπτει μια αντίφαση: από τη μια η χώρα έχει δυνατότητες να βγει από την κρίση και το παλεύει –ειδικά με τη σημερινή κυβέρνηση έχουν περάσει στη Βουλή δύσκολες μεταρρυθμίσεις χωρίς κοινωνική αναταραχή και πολιτική αποσταθεροποίηση– και από την άλλη, αυτή η ίδια κυβέρνηση διατηρεί στις γραμμές της πρόσωπα που αντιστρατεύονται την πορεία εξόδου από την κρίση, δηλαδή τους ίδιους τους κυβερνητικούς στόχους.

Αυτή η αντίφαση οδηγεί σε μια διαπίστωση. Η κυβέρνηση Τσίπρα είναι παγιδευμένη στον εαυτό της. Θα ήταν λίγο το κακό αν αυτή η παγίδευση δεν σήμαινε πρακτικά ότι η κυβέρνηση παγιδεύει μαζί της και τη χώρα. Ακόμη και όταν κινεί πράγματα μπροστά, ταυτόχρονα τα κρατάει πίσω.

Αφού αυτά τα ξέρει – και τα λέει– ο Μοσχοβισί, ως επίτροπος, προφανώς τα ξέρει και ο Τσίπρας ως Πρωθυπουργός. Όσο όμως δεν τα αντιμετωπίζει, υποθάλπει την υπονόμευση της χώρας, της κυβερνητικής πολιτικής και του εαυτού του τελικά. Ό,τι και αν λέει, στην πράξη προκύπτει αυτό που είπε ο Καναδός φιλόσοφος Μάρσαλ Μακλουαν: "Δεν είναι υποχρεωτικό να συμφωνώ με όσα λέω".

Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.

loading...