Πόσα Ωραιόκαστρα μας περιμένουν ακόμη;

Του Γιώργου Λακόπουλου

Το Ωραιόκαστρο και πάλι στην πρώτη σελίδα. Ένα θέμα είναι η Δικαιοσύνη να διαλευκάνει πως ακριβώς έχασαν τη ζωή τους οι δυο πρόσφυγες. Ένα άλλο ότι η περιοχή αντί να εξελιχθεί σε παράδειγμα προς αποφυγήν της ελληνικής κοινωνίας, υπάρχει κίνδυνος να γίνει παράδειγμα προς μίμηση για ένα τμήμα της. Και ένα τρίτο ότι όλο και πιο συχνά στις περιοχές που φιλοξενούνται πρόσφυγες παραμονεύει ο θάνατος. Ακόμη και μεταξύ των προσφύγων ενίοτε.

Η ξενοφοβία δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Αντίθετα στην Ελλάδα άργησε να εκδηλωθεί. Ως την τελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα οι Έλληνες ήταν οι ίδιοι μετανάστες. Ανάμεσά τους διακινούνταν ανατριχιαστικές ιστορίες από την εχθρική αντιμετώπισή τους στις χώρες που αναγκάστηκαν να καταφύγουν για να ζήσουν τις οικογένειές τους.

Οι ιστορίες για την περιφρόνηση που ανθούσε στην κεντρική και τη βόρεια Ευρώπη για τους "γκασταρμπάιτερς" και τους "μαυροκέφαλους", τόνιζαν περισσότερο την κουλτούρα της περίθαλψης των ξένων που διέκρινε την ελληνική παράδοση. Ήταν ένα στοιχείο πανάρχαιης υπεροχής των Ελλήνων.

Τα πράγματα άλλαξαν όταν η Ελλάδα έγινε χώρα υποδοχής μεταναστών και μάλιστα παρανόμων –αν και η έννοια παράνομος άνθρωπος δεν κολακεύει όποιον τη χρησιμοποιεί. Εν πάση περιπτώσει η μαζική εισροή από τα βορειοδυτικά σύνορα –σε συνθήκες που αφορούν και τις ευθύνες των ελληνικών κυβερνήσεων τους εποχής– εγκατέστησε στην ελληνική επικράτεια ανθρώπους που εγκατέλειπαν την πατρίδα τους για να ζήσουν αλλιώς.

Μια μερίδα του ελληνικού λαού τους καλοδέχτηκε. Μια άλλη απλώς τους εκμεταλλεύτηκε προσφέροντας κακοπληρωμένες και ανασφάλιστες δουλειές στο σπίτι και το χωράφι . Η εργασία τους συνέβαλε στην αύξηση του ΑΕΠ εκείνα τα χρόνια.

Μια τρίτη τους κήρυξε τον πόλεμο. Με σύμμαχο αυτή την μερίδα κάποιοι έκαναν πολιτική καριέρα και έθεσαν τις βάσεις για την ανάδειξη ακροδεξιού κόμματος της Ελλάδας.

Οι μετακινήσεις προσφυγικών ρευμάτων από τις αιμάσουσες περιοχές της Ασίας και της Αφρικής –με αποκορύφωμα το περσινό καλοκαίρι που η θάλασσα του Αιγαίου έφερε μυριάδες ανθρώπους, όταν δεν ξέβραζε τα πτώματά τους– μετέτρεψαν σε οικουμενικό δράμα το μεταναστευτικό. Πρακτικά προσέθεσαν μια ακόμη δυσκολία στην προσπάθεια της Ελλάδας να βγει από την κρίση και της Ευρώπης να διαχειριστεί ένα πρόβλημα που δεν της ήταν άγνωστο.

Η αναγκαστική διαμονή προσφύγων σε ελληνικό έδαφος αρχίζει να τροφοδοτεί κατώτερα αισθήματα μιας μερίδας της κοινωνίας απέναντί τους. Το Ωραιόκαστρο είναι το πιο αδύνατο σημείο εκτόνωσης μιας ξενοφοβικής νοοτροπίας που καταλύει ακόμη και τα ουμανιστικά πρότυπα των Ελλήνων.

Αλλά για όσους δεν κλείνουν τα μάτια υπάρχουν και άλλες περιοχές που εκδηλώνουν ήδη προδιάθεση να αντιδράσουν δυναμικά στη διαμονή ανθρώπων που δεν έχουν που να πάνε–, αλλιώς θα το έκαναν ήδη. Υπάρχουν και άλλα Ωραιόκαστρα.

Ο μόνος τρόπος να μην εκδηλωθούν είναι να πεισθούν οι πολίτες ότι οι άνθρωποι από διαφορετική φυλή, με διαφορετική θρησκεία και με διαφορετικό χρώμα δεν είναι εχθροί για την Ελλάδα. Αντίθετα για τους σημερινούς πληθυσμούς των ευρωπαϊκών χωρών ισχύει αυτό που έλεγε ο Αμερικανός συγγραφέας Στέφεν Κόβεη: "Η δύναμη βρίσκεται στις διαφορές, όχι στις ομοιότητες".

Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.

loading...