Ποιός είναι σκατόψυχoς;

Πριν από δυο τρεις ημέρες, μεταξύ άλλων δημοσιογράφων από κανάλια που δεν εξασφάλισαν άδεια πανελλήνιας εμβέλειας, ανάρτησε και ο κ. Αντώνης Σρόιτερ μια δημοσίευση. Η εγγύτητα των ηλικιών μας που μου δημιούργησε προσδοκίες, αλλά κυρίως το παρουσιαστικό και τα μάτια του που μου «έλεγαν» ότι δε μπορεί να ανήκει και αυτός στα σκουπίδια του κλάδου του με ώθησαν να διαβάσω την εν λόγω ανάρτηση.

Περίμενα κάτι καλύτερο από εκείνον, που τελικά προτίμησε να ακολουθήσει την πεπατημένη× μας ενημέρωσε για τους 1400 -κατά την δίκη του εκτίμηση- εργαζόμενους που πρόκειται να χάσουν τη δουλειά τους. Το επιχείρημα αυτό είναι συγκλονιστικό και δεν το υποτιμώ καθόλου, καθώς αν το νούμερο είναι ακριβές, 1400 οικογένειες κινδυνεύουν να βρεθούν στο σπιράλ που χιλιάδες άλλες οικογένειες έχουν ήδη μπει, βιώνοντας τον εξευτελισμό είτε της ανεργίας, είτε του επιδόματος ανεργίας, είτε του μισθού των 400€.

Κάτω από το post του κυρίου Σρόιτερ τα σχόλια πολλά. Τα περισσότερα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν πικρόχολα, καθώς κινούνταν στο πνεύμα του «ήρθε και η δική σας ώρα», «καλά να πάθετε». Η απάντηση από τον δημοσιογράφο δεν άργησε να έρθει και δυστυχώς ήταν του επιπέδου «είστε σκατόψυχοι».

Κρίμα, πολύ κρίμα. Μου θύμισε τις αντιδράσεις των δημοσιογράφων της ΕΡΤ μετά το κλείσιμό της. Εκείνων που τότε θυμήθηκαν να μιλήσουν για ανεξάρτητη δημοσιογραφία και για την αξία της κρατικής τηλεόρασης, ενώ όλα τα χρόνια της μεταπολίτευσης ήταν οι αργόμισθοι που έβγαιναν στους τηλεοπτικούς δεκτές και έλεγαν ότι τους υποδείκνυε η εκάστοτε κυβέρνηση. Τους δημοσιογράφους, ο Θεός να τους κάνει, που παρομοίαζαν τους εαυτούς τους με επαναστάτες, όταν για πολλά χρόνια ήταν τα αγαπημένα παπαγαλάκια της εκάστοτε εξουσίας.

Ο κ. Σρόιτερ, όπως και όλοι οι συνάδελφοί του, ήταν αυτοί που τόσο καιρό υπέκρυπταν τον ρόλο των τραπεζών ως αίτιο της κρίσης. Ήταν μεταξύ εκείνων που είχαν αναλάβει εργολαβικά να μας πείσουν για τις συνέπειες του «όχι» στο δημοψήφισμα. Ήταν μεταξύ αυτών που γελοιοποιούσαν οποιονδήποτε μιλούσε για επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Μεταξύ αυτών που γρήγορα ξέχασαν τα Greek Statistics. Μεταξύ αυτών που συχνά πυκνά μας παρουσίαζαν τα Success Stories κάτι τύπων που πήγαν να καλλιεργήσουν σαλιγκάρια. Ήταν μεταξύ εκείνων που στην ουσία έσπειραν τον φόβο και την βεβαιότητα ότι αυτό που ζούμε με τα αλλεπάλληλα μνημόνια είναι μονόδρομος για να βγούμε από την κρίση.

Ο κ. Σρόιτερ εργαζόταν σε έναν τομέα, στον οποίο κατ’ ευφημισμό οικονομολόγοι στα δικά τους πρωινάδικα απευθύνονταν σε υπουργούς με το κλασικό πια «υπουργέ μου» και μοίραζαν χιλιάδες θέσεις εργασίας και ελπίδας που δεν «άνοιξαν» ποτέ. Εργαζόταν σε ένα τομέα που ποτέ δεν άσκησε σοβαρή κριτική σε μια κυβέρνηση που έκανε το άσπρο-μαύρο και το όχι-ναι.

Δυστυχώς ο κ. Σρόιτερ, όπως και οι υπόλοιποι δημοσιογράφοι, θεωρούσαν ότι λόγω θέσης ανήκαν σε μια ελίτ, σε μια γυάλα που θα τους προστατεύσει από τα μνημόνια. Πίστευε ότι επειδή το πολιτικό σύστημα τους έχει ανάγκη για να κρατά σε καταστολή και φόβο τους πολίτες, δεν θα τους άγγιζε ποτέ. Δυστυχώς για αυτούς όμως αποδείχθηκε ότι το πολιτικό σύστημα και οι πολιτικοί δεν γνωρίζουν από τέτοια. Για μια ακόμα φορά φάνηκε ότι όταν δεν είσαι πια χρήσιμος θα σε πετάξουν.

Η κριτική που έπρεπε να ασκήσουν όλοι οι εμπλεκόμενοι με τα κανάλια που κλείνουν δεν θα έπρεπε σε καμία περίπτωση να είναι του επιπέδου «1400 εργαζόμενοι στο δρόμο». Πολύ απλά γιατί πριν από αυτούς χιλιάδες εργαζομένων έμειναν ήδη στο δρόμο, όταν όλοι οι δημοσιογράφοι εν χορώ προσπαθούσαν να μας πείσουν για την αναγκαιότητα των μνημονίων. Αλλά δυστυχώς αυτό μόνο έχουν μάθει να κάνουν. Πήραν την ιδέα από τους ιδιοκτήτες των καναλιών, που λίγο πριν την λοταρία-διαγωνισμό έβγαζαν σποτάκια με το τί έχουν πληρώσει σε φόρους. Βέβαια στα σποτάκια αυτά μιλούσαν για φόρους που έχουν ήδη παρακρατήσει, όπως το αγγελιόσημο από τους διαφημιζόμενους ή το Φόρο Μισθωτών Υπηρεσιών από τους εργαζόμενους. Αλλά είπαμε, αυτό ξέρουν να κάνουν, να παραπλανούν.

Η κριτική θα έπρεπε να αφορά στο γεγονός ότι πλήττεται η ελευθεροτυπία. Ότι όπως τώρα κάποιος που κάνει τον υπουργό αποφάσισε -γιατί έτσι του αρέσει- ότι 4 μόνο τηλεοπτικοί σταθμοί πανελλήνιας εμβέλειας μπορούν να εκπέμπουν, αύριο μπορεί να αποφασίσει ότι 4 εφημερίδες πανελλαδικής κυκλοφορίας πρέπει να υπάρχουν. Πλήττεται η ελευθεροτυπία γιατί δεν είναι δυνατόν να αποφασίζει ένας υπουργός να βγάλει τις τηλεοπτικές άδειες σε πλειστηριασμό, αντί να ανακοινώσει απλά το κόστος τους. Πλήττεται βέβαια και η επιχειρηματικότητα, όταν επενδυτές -Έλληνες και ξένοι- βλέπουν το alter ego του Μαδούρο που παριστάνει τον πρωθυπουργό της Ελλάδας να αντιμετωπίζει με τέτοιο τρόπο την επιχειρηματικότητα. Να προσπαθεί δηλαδή να διασύρει επιχειρηματίες, καλούς ή κακούς, προκειμένου να αποδείξει την αριστεροσύνη του.

Αλλά πώς να ασκήσεις κριτική και να απαιτήσεις ελευθεροτυπία όταν ως δημοσιογράφος δεν την υπηρέτησες ποτέ; Πώς να μιλήσεις για επιχειρηματικότητα όταν 5 χρόνια σφυρίζεις αδιάφορα για την καταστροφή της από τα μνημόνια;

Στοιχειοθετώ, πάντα κατά την άποψη μου, ότι σκατόψυχος δεν είναι αυτός που απαντά στον κ. Σρόιτερ «καλωσήρθες στο club». Σκατόψυχος είναι μεταξύ άλλων ο κ. Σρόιτερ, ο οποίος συμμετείχε μέχρι σήμερα σε όλο αυτό το κύκλωμα παραπληροφόρησης και εκφοβισμού που προσπαθούσε και προσπαθεί να μας πείσει με κάθε τρόπο για την αναγκαιότητα των μνημονίων. Η μοναδική περίπτωση να μην είναι σκατόψυχος, είναι να έχει πουλήσει ήδη την ψυχή του στον επόμενο τηλεοπτικό σταθμό, από τον οποίο θα μας ενημερώνει ξανά για την αναγκαιότητα των μνημονίων, τον φόβο να γίνουμε Βενεζουέλα και ότι άλλο κακό θα πάθουμε αν τολμήσουμε να πάμε αντίθετα στο ρεύμα.

Τσανούσης Στάμος
Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.

loading...