Τα θαλασσοδάνεια και οι ποινικές ευθύνες τραπεζών και πολιτικών

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΜΒΟΥΚΑΣ

Από τη στήλη αυτή, ουδέποτε ασχοληθήκαμε με τον διαγωνισμό των τηλεοπτικών αδειών και τη διαδικασία επιλογής των τεσσάρων καναλαρχών. Το συγκεκριμένο θέμα έχει τεράστιες οικονομικές διαστάσεις, δαιδαλώδες πολιτικό παρασκήνιο και μόνο έμπειροι άνθρωποι του χώρου και μπαρουτοκαπνισμένοι σαν το Γιώργο Κουρή μπορούν να το αναλύσουν. Ωστόσο, ένα ζήτημα που προκαλεί αλγεινή εντύπωση στον οποιοδήποτε πολίτη, είναι η μεθοδευμένη και σε ημερήσια βάση επίθεση κατά της οικογένειας Καλογρίτσα, από καθεστωτικά ραδιοτηλεοπτικά μέσα των θαλασσοδανείων, χρεοκοπημένες εφημερίδες, sites του διαδικτύου, κ.λπ., που διαπλέκονται με το δικομματικό καθεστώς εξουσίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ της περιόδου 1974-2014. Υπόθεση της ελληνικής δικαιοσύνης και του ΣΔΟΕ, είναι η διερεύνηση του βρώμικου κυκλώματος των θαλασσοδανείων και των τραπεζικών μιζών. Πόσα θαλασσοδάνεια άρπαξε ο κάθε κρατικοδίαιτος επιχειρηματίας κατά την περίοδο 1974-2014, τα οποία τσέπωσε και ουδέποτε εξυπηρέτησε οφείλουν διεξοδικότατα να το ψάξουν οι διωκτικές αρχές.

Την περίοδο 1974-2014, τα ηνία της κυβερνητικής εξουσίας και τα πόστα των τραπεζών, τα είχαν κομματικοί εγκάθετοι και επαγγελματίες θεσιθήρες του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, η Χρυσή Αυγή, κ.λπ., ήταν στην αντίπερα όχθη, στην πλευρά της αντιπολίτευσης. Την κουτάλα της μάσας, της μίζας και της μοιρασιάς, την είχαν οι καρεκλοκένταυροι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Αυτοί χορηγούσαν τα θαλασσοδάνεια και αυτοί τα έτρωγαν αναμεταξύ τους. Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνησή του, οφείλουν να διαφυλάξουν τη νομιμότητα και την διαφάνεια στις συναλλαγές μεταξύ των τραπεζών και των κάθε λογής επιχειρηματιών. Η βασικότερη δραστηριότητα των τραπεζών σε όλες τις χώρες του κόσμου, είναι να δέχονται στα ταμεία τους καταθέσεις και στη συνέχεια να χορηγούν με νόμιμες διαδικασίες δάνεια στα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις. Δανείζονται από τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις τους καταθετικούς τους πόρους με χαμηλά ονομαστικά επιτόκια και στη συνέχεια τους χορηγούν δάνεια με πολύ υψηλότερα επιτόκια.

Για παράδειγμα, για τις καταθέσεις όψεως, ταμιευτηρίου, προθεσμίας, κ.ά., μας δίνουν μέσο επιτόκιο 1%, και απεναντίας, όταν μας χορηγούν διάφορα δάνεια χορήγησης, όπως επιχειρηματικά, στεγαστικά, καταναλωτικά, κ.ά., μας επιβάλλουν μέσο ονομαστικό επιτόκιο γύρω στο 9%. Η διαφορά μεταξύ του μέσου επιτοκίου χορήγησης και του μέσου επιτοκίου κατάθεσης αποτελεί το ποσοστό κέρδους των τραπεζών. Ως γνωστόν, οι καταθέσεις και οι χορηγήσεις δανείων αποτελούν τα σημαντικότερα μεγέθη αντίστοιχα του παθητικού και του ενεργητικού των τραπεζών. Σαφές είναι ότι αν οι καταθέσεις μειώνονται ή τα μη εξυπηρετούμενα χορηγηθέντα δάνεια (κόκκινα δάνεια) αυξάνουν, δημιουργείται ανισορροπία στους ισολογισμούς των τραπεζών, ανισορροπία που αν δεν εξαλειφθεί οι τράπεζες απειλούνται με κατάρρευση. Η ισορροπία μεταξύ “ενεργητικού” και “παθητικού” προαπαιτεί την διαχρονική άνοδο των καταθέσεων και την διατήρηση των κόκκινων δανείων σε πολύ χαμηλά επίπεδα π.χ. 2% ή 3%.

Αν τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις εξυπηρετούν με συνέπεια τα δάνεια τους, χαρακτηρίζονται καλοί και αξιόπιστοι πελάτες. Ωστόσο, σε καιρούς παρατεταμένης οικονομικής κρίσης, όπως συμβαίνει στην ελληνική οικονομία μετά το 2008, οι πωλήσεις των επιχειρήσεων μειώνονται και οι ζημιές αυξάνονται, με αναπόφευκτη συνέπεια οι επιχειρήσεις να μην μπορούν να εξυπηρετήσουν τα τραπεζικά τους δάνεια. Δηλαδή, η οικονομική κρίση μετατρέπει συνεπείς επιχειρηματίες σε ασυνεπείς και ειλικρινέστατους πολίτες σε ανειλικρινείς απέναντι στα διάφορα τραπεζικά ιδρύματα. Στην πράξη όλες οι αξιόλογες επιχειρήσεις έχουν δανειοδοτηθεί από κάποια ή κάποιες τράπεζες. Εδώ και πολλά χρόνια, η ICAP δημοσιεύει κάθε χρόνο συγκεντρωτικά στοιχεία των ισολογισμών ενός πολύ μεγάλου δείγματος επιχειρήσεων, που συντελούν στην παραγωγή τουλάχιστον του 85% του ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν) της ελληνικής οικονομίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ICAP και σε δείγμα 22.394 επιχειρήσεων, το 2014 το σύνολο του Ενεργητικού τους ανήλθε σε 236 δις ευρώ (€) και το σύνολο των βραχυπρόθεσμων και των μεσομακροπρόθεσμων υποχρεώσεών κυρίως προς τις τράπεζες διαμορφώθηκε σε 142 δις €. Αυτές οι στατιστικές παρατηρήσεις αποκαλύπτουν ότι οι υποχρεώσεις των επιχειρήσεων προς τρίτους, αποτελούν το 60,2% του συνόλου των ενεργητικών τους στοιχείων. Αυτός ο σημαντικότατος χρηματοοικονομικός δείκτης αποδεικνύει τις αλληλένδετες σχέσεις μεταξύ επιχειρήσεων και τραπεζών. Είτε λέγεσαι Βαρδινογιάννης, είτε Μπόμπολας, είτε Αλαφούζος, είτε Καλογρίτσας, οι τράπεζες οφείλουν να είναι αυστηρές και ιδιαίτερα προσεκτικές ως προς τις διαδικασίες χορήγησης των δανείων. Η περίοδος 1974-2014 υπήρξε αμαρτωλή. Πέραν πάσης αμφιβολίας, τα θαλασσοδάνεια εγείρουν ποινικές ευθύνες, τόσο για τις τράπεζες που απλόχερα τα χορηγούσαν, όσο και για τα πολιτικά πρόσωπα που διαπλέκονταν με τους βαρόνους των μίντια και τους επιχειρηματίες των κρατικών προμηθειών.

Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.

loading...