Δεν του βγαίνει του κ.Τσίπρα. Γιατί δεν το βλέπει;

του Θοδωρή Καλούδη

Τη στιγμή που η κυβέρνηση αισιοδοξεί ότι το 2017 η χώρα θα αρχίσει να βγαίνει από το τούνελ, όλα τα στοιχεία δυστυχώς αποτυπώνονται αρνητικά για τη χώρα. Αν αφήσουμε στην άκρη τις πολιτικές σκοπιμότητες και τους ανούσιους βερμπαλισμούς και ενσκύψουμε στα οικονομικά στοιχεία και κυρίως εκείνα που επηρεάζουν όσους επιχειρούν ή εργάζονται – και βεβαίως, «στο τέλος του έργου», την κάθε οικογένεια- θα εμφανιστεί μπροστά μας ανάγλυφο το μαύρο τοπίο της απόλυτης ασφυξίας.

Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των επιχειρήσεων είναι σχεδόν διπλάσιες από το σύνολο του ΑΕΠ: 90 δις χρωστούν στην εφορία, 26 δις στα Ασφαλιστικά ταμεία, 3,5 δις σε ΔΕΚΟ, ενώ τα κόκκινα δάνεια τους στις τράπεζες ξεπερνούν τα 115 δις.

Σε αυτό το ζοφερό πλαίσιο, 3 στις 10 επιχειρήσεις δηλώνουν ότι δεν θα ανταποκριθούν στις φορολογικές και ασφαλιστικές υποχρεώσεις τους, 4 στις 10 δηλώνουν επίσης πως δεν θα καταβάλουν εγκαίρως τους μισθούς των υπαλλήλων τους, ενώ 3 στις 10 προγραμματίζουν να μειώσουν τις θέσεις εργασίας ή το ωράριο απασχόλησης προκειμένου να επιβιώσουν. Και το χειρότερο: 4 στις 10 επιχειρήσεις θεωρούν «πολύ πιθανό» να βάλουν λουκέτο μέχρι τέλος του χρόνου, για να προστεθούν στις 240.000 πού έκλεισαν τα τελευταία χρόνια απολύοντας 840.000 εργαζόμενους. (Στοιχεία από την Έρευνα της ΓΣΕΒΕΕ για την Ελληνική οικονομία).

Όταν το κάθε σπίτι, που συντηρεί ήδη και από έναν άνεργο, βιώνει τη μαυρίλα της καθημερινότητας και δοκιμάζεται με την αγωνία του αύριο, πως να πιστέψει τον πρωθυπουργό, έστω και αν είναι ο τελευταίος χρονικά υπεύθυνος για το Ελληνικό δράμα;

Όσο καλοπροαίρετος και αν είναι κάποιος, δεν μπορεί να μην αναλογιστεί ότι επί των ημερών της παρούσας κυβέρνησης επιβαρύνθηκε τόσο πολύ η Ελληνική οικονομία που δυστυχώς δύσκολα θα ανακάμψει. Και δεν είναι μόνο ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Ντομπρόβσκις και άλλοι έγκριτοι οικονομολόγοι που το ισχυρίζονται σε διεθνείς δημοσιεύσεις τους. Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του ΔΝΤ για τη βιωσιμότητα της Ελληνικής οικονομίας, η προοπτική που υπήρχε στο τέλος του 2015 (πριν την οδυνηρή περιπέτεια της διαπραγμάτευσης του κ.Βαρουφάκη, το δημοψήφισμα και τα capital controls) ήταν το χρέος το 2060 να κειμαίνεται στο 70% του ΑΕΠ και οι ανάγκες χρηματοδότησης της οικονομίας στο 15% . Σήμερα, η σχετική προβολή δείχνει ότι το χρέος το 2060 θα είναι της τάξης του 250% του ΑΕΠ και οι αντίστοιχες χρηματοδοτικές ανάγκες στο 60%.

Όσο και αν το επιθυμεί λοιπόν ο κ. Πρωθυπουργός, δεν του βγαίνει. Η κρίση βαθαίνει και μαζί της η λιτότητα μαραζώνει τις οικογένειες. Κυρίως γιατί όλες οι δυναμικές προϋποθέσεις που σχετίζονται με το σχέδιο διάσωσης της χώρας και ανάκαμψης της οικονομίας της είναι εκτός της λογικής της κυβέρνησης του κ. Τσίπρα: Δεν είναι το κράτος και η υπερφορολόγηση, αλλά οι επενδύσεις στον ιδιωτικό τομέα και οι εξαγωγές, με ένα έξυπνο αναπτυξιακό φορολογικό σύστημα, που θα θα μας δείξουν το φως στην άκρη του τούνελ.

Γιατί δεν το βλέπουν; ( Ή, αν το βλέπουν, κλείνουν τα μάτια ή αδυνατούν να κάνουν κάτι γι’ αυτό;)

Η χώρα βρίσκεται μπροστά στο φάσμα μιας άνευ προηγουμένου οικονομικής και κοινωνικής κατάρρευσης. Και το πρόβλημα της κυβέρνησης δεν είναι ότι δεν το έχει αντιληφθεί. Το μέγα ζήτημα είναι ότι δεν το αντιμετωπίζει, αρκούμενη προφανώς σε μια « χρήσιμη» για το κόμμα διαχείριση του χρόνου τπου σκοπεύει να παραμείνει στην εξουσία. Έτσι τα πράγματα λιμνάζουν. Και μέσα στα λασπόνερα της κακής διαχείρισης των κοινών, καλλιεργείται και μια αντίληψη ηττοπάθειας στην κοινωνία, που συνδέεται κάποιες φορές με μισσαλοδοξία για όσους δεν ενστερνίζονται τις ισοπεδωτικές δοξασίες ορισμένων στελεχών του κυβερνώντος κόμματος...

Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.

loading...