Τι ψώνισε στη Νέα Υόρκη ο Νίκος Παππάς

Η φιλοσοφική θεώρηση της υπόθεσης περούκα – Τι λένε Φλαμπουράρης και Νίτσε - Η μεταμφίεση ενός επαγγέλματος

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Δεν άντεξα να διαβάσω ούτε ένα ρεπορτάζ γύρω από την υπόθεση των δημοσιογράφων με τις περούκες, αλλά επειδή έχω συνέχεια ανοιχτό το ραδιόφωνο, άκουσα αρκετά για να αναφωνήσω μία εισέτι φορά τι καλά, εμείς φύγαμε νωρίς! Αυτό που συγκράτησα ως συνάδελφος ήταν το πιο γαργαλιστικό. Ότι δηλαδή η μεταμφίεση είχε στόχο να παρακολουθήσουν οι δύο δημοσιογράφοι τον Παππά τις μέρες που είχε λευκό πρόγραμμα (δηλ. δεν είχε επισήμως κλεισμένα και ανακοινωμένα ραντεβού) και να δουν αν έκανε ψώνια ή τίποτε άλλο που θα ταίριαζε σε σκανδαλοθηρική φυλλάδα. Ας πούμε ότι φωτογράφιζαν τον Παππά να μπαίνει στο λόμπι του ξενοδοχείου κρατώντας σε κάθε χέρι από τρεις τσάντες από ακριβούς οίκους.
Ε ναι!... έτσι θα μπορούσαν ως πολιτικοί ανταποκριτές να κατακρεουργήσουν το ηθικό πλεονέκτημα του ΣΥΡΙΖΑ, αποκαλύπτοντας τον κονφορμισμό του δεξιού χεριού του Τσίπρα και χτυπώντας καίρια τον πρωθυπουργό που κόβει συντάξεις αντί τον ΕΝΦΙΑ. Δυστυχώς για πολλούς, τέτοια φωτογραφία δεν φαίνεται να υπάρχει και ως εκ τούτου οι δύο συνάδελφοι έμειναν με τις περούκες στο χέρι. Δυστυχώς για πολλούς, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου, δεν δημοσιεύθηκε και κανένα εξτρέ από τον λογαριασμό που υποτίθεται ότι άνοιξε στη Citibank ΝΥ ο Παππάς, όπως έγραψε το ομογενειακό Καλάμι.
Τελικά, άσχετα από τον σίγουρα κακό χειρισμό της όλης υπόθεσης από την πλευρά Παππά, το μείζον δεοντολογικό ερώτημα για το δημοσιογραφικό επάγγελμα είναι αν ο κώδικας δεοντολογίας επιτρέπει ή όχι τη μεταμφίεση προς άγραν ειδήσεως σπουδαίας και τρανής... Προφανώς και δεν εμπεριέχει τέτοια απαγόρευση διότι όταν ο κώδιξ συνετάχθη από τους ιερείς της Δημοσιογραφίας μία τέτοια πράξης ήτο αδιανόητη. Εδώ, φιλοσοφώντας επί της ουσίας των πραγμάτων, θα μπορούσαμε να αναφέρουμε το ρηθέν υπό του υπουργού Επικρατείας Αλέκου Φλαμπουράρη η αλλαγή δεδομένων, δικαιολογεί την αλλαγή θέσεων, αλλά όχι αξιών. Βεβαίως, θα διορθώναμε τον σεβαστό υπουργό πως ενίοτε, όταν οι αλλαγές προσλαμβάνουν μία μείζονα ποσοτική διάσταση προκαλείται και ποιοτική αλλαγή, που δικαιολογεί ακόμη και μετακίνηση στον επίπεδο των αξιών.
Δεν θέτω την χείρα μου επί της πυράς για το εάν η υπόθεση της περούκας μπορεί να δικαιολογηθεί από το επιχείρημα αυτό, αν και νομίζω πως «ναι», δεδομένου ότι οι όλες αξίες της Δύσης έχουν καταπέσει (κυρίως στη Δύση, αλλά και αλλαχού), χρειάζεται δε μια ριζική αναθεώρηση όλων των αξιών που θα έλεγε και ο μεγάλος Φρειδερίκος Νίτσε. Καθώς λοιπόν είμεθα στο μεταβατικό στάδιο της Ιστορίας, όπου οι αναθεωρητέες αξίες δεν έχουν ακόμη κατακυρωθεί, εκείνο που την χαρακτηρίζει είναι ο μηδενισμός (αυτός που καταγράφηκε στη Μπρατισλάβα, στις εκλογές του Βερολίνου, στα βοσκοτόπια του κ. Καλογρίτσα, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων κ.ο.κ.).

Συνεπώς, ίσως, δεδομένης της επικυριαρχίας του μηδενισμού, να επισημοποιηθεί κατά την αναθεώρηση του συντάγματος και η μεταμφίεση ενός επαγγέλματος/λειτουργήματος προκειμένου να επιτελεσθεί ο έσχατος σκοπός, εν προκειμένω της είδησης (η οποία ουδέποτε ταυτίζεται με την αλήθεια – βλέπε Βιτγκενστάιν, Κουρτ Γκέντελ κ.ά.). Και λέγω να επισημοποιηθεί, διότι το επάγγελμα/λειτούργημα της δημοσιογραφίας ήτο ανέκαθεν αμφιλεγόμενο, για να μην μπω πιο βαθιά. Απλώς, όσο πιο πίσω πάει κανείς, τόσο πιο μεταμφιεσμένο ήταν. Υπήρχαν τελετουργικοί κανόνες μύησης (σαν τον apprenti δίπλα στο μάστορα στο μεσαίωνα) ούτως ώστε ο νεοεισερχόμενος να εκπαιδευτεί στην πειθαρχία στο σύστημα, το επαγγελματικό και το πολιτικό, και να βγει σωστός επαγγελματίας. Η σοβαροφάνεια ήταν το σήμα κατατεθέν της «αλήθειας» και αντλείτο από την σοβαρότητα και την πολιτική διείσδυση της εφημερίδας στο πολιτικό σύστημα. Ωιμέ, ακόμη κι αυτή απολέσθη, προφανώς λόγω παγκοσμιοποίησης και κατάρρευσης του εν Ελλάδι διαπλοκικού παλαιοκομματισμού.
Εν κατακλείδι, οι συνάδελφοι ορθώς μεταμφιέστηκαν. Το λάθος τους είναι ότι πιάστηκαν στα πράσα και δεν έβγαλαν τη φωτογραφία του Παππά με τις έξι τσάντες. Οπότε θα κληθούν -και ορθώς- να καταβάλουν το κόστος της αναποτελεσματικότητάς τους.


ΥΓ: η προσφυγή του γράφοντος στην καθαρεύουσα και σε αρχαϊσμούς έχει ψυχαναλυτικό περιεχόμενο, είναι ένας τρόπος διευκόλυνσης της κατάποσης του δέοντος αυτοσαρκασμού, αν και υπηρέτησα ευδοκίμως επί δεκαετίες το επάγγελμα.

Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.

loading...